Een toertje rond de baltische zee...

Ons reisplan

Ons plan is om eigenlijk opnieuw het avontuur tegemoet te gaan zoals we vroeger deden … dus van voordat we kinderen hadden. Waarom? Wel … omdat daar onze passie ligt, daar … zijn onze wegen gekruist. Maar nu is het tijd om deze uitdaging aan te gaan mét onze kinderen.

Het plan is om 2 maanden tijdens de zomervakantie richting 'het Noorden' te gaan. Eerst gaan we naar Estland om daar een fietstrekking te maken van 5 à 10 dagen op het eiland Saaremaa. Nadien gaan we naar Finland waar we o.a. een mini rugzak trekking'tje van 3 dagen willen uitproberen (zonder drager Nonkel Jerry, zonder ezel, zonder hutten, wel gewoon met de tent en ons geviertjes). Dus Juul zal dan ook voor het eerst alles zelf moet stappen .

Ten slotte gaan we naar Zweden om een kanotocht van ongeveer een week te maken en eventueel ook opnieuw een rugzaktrekking, tenminste als het wandelen met de kids goed verliep.

En dit alles doen we al zoekend naar een evenwicht tussen het avontuur, rust, natuur, en niet onbelangrijk met het oog op dat het voor iedereen een aangename en onvergetelijke reis wordt. Dus onze reisplannen kunnen gaandeweg aangepast worden naar onze/mijn behoeftes... niet altijd even gemakkelijk voor Joris ;-).

Voorbereiding

De voorbereiding om op vakantie te vertrekken verliep zoals iedere keer, hééééééél hectisch! Zelfs nu Joris 3 maanden loopbaanonderbreking genomen heeft en dus 2 weken voor vertrek niet meer moest gaan werken.

Wat moest er dan allemaal gebeuren denk je misschien? Awel, dat vragen wij ons ook vaak af. Een kleine opsomming:

• Het in orde brengen van de homologatieprocedure van Fiona (dit is trouwens de naam van onze Fiat campervan). Wat uiteindelijk na veel bellen en mailen toch niet in orde is geraakt voor ons vertrek, maar al een geluk konden we met een tijdelijke keuring toch vertrekken.
• Een bezwaarschrift opmaken en handtekeningen verzamelen voor de brug in ons dorp die ze willen verplaatsen naar achter onze hoek.
• Ik die nog een opleiding volgde en nog andere therapieën gepland had.
• Joris en ik die nog een vouwkano kochten in Nederland en 3 daagjes met ons tweetjes ertussenuit gingen vooraleer we gedurende 2 maanden non-stop met onze bengels op 8m² zitten.
• Een tweedehands montagesysteem (Van'n bike) gaan halen en installeren zodat we onze 4 fietsen kunnen meenemen.
• Ik die nog eens op controle ging in het ziekenhuis. En alle bloedresultaten waren goed, wat een hele opluchting voor ons allemaal was.
• Janne die afkleuterde, enz ...

En dan hadden we nog niet eens ingepakt. En gewoon inpakken is sowieso al een gedoe met kids, maar nu moesten we alles inpakken voor Fiona EN alle kampeergerief met de tent EN alles voor de fietstrekking EN alles voor een kanotrekking EN alles voor een rugzaktrekking EN klimgerief EN natuurlijk ook nog speelgoed, loopfiets en step voor de kinderen. Een hele hoop dus!!! Ik vraag me eigenlijk af of we niet overladen zijn. Soit, alles is nipt in Fiona geraakt.

Vertrek

Na wat inpakstress staan we vertrekkensklaar op zondag 3 juli. Na nog wat cadeautjes voor de kinderen en een chocoladecake toegestopt te krijgen van mijn moeder, en nog de goede raad van mijn vader mee krijg “doe nooit wat ik ook niet zou doen” en “stel je steeds de vraag, is het verantwoord dat ik dit doe”, kunnen we uitzwaaien en vertrekken. Richting Travemunde (D) waar onze ferry wacht om maandagavond naar Letland te varen.

Na enkele uurtjes rijden zoeken we een rustig wildkampeerplekje om te overnachten in Fiona. Joris ziet een prachtig beeld om vast te leggen met zijn laatste speeltje, nl. 'Droonie' de drone (tja, sommige spullen geven we dus een naam). Een drone wou hij al lang kopen en uiteindelijk heeft hij de stap gezet. Thuis heeft hij al enkele proefvluchtjes gemaakt, en behalve dat er een kwade buur riep dat hij een steen ging gooien naar dat spel (het maakte zijn duiven in de war), verliepen de vluchten vlotjes.

Nu mag 'Droonie' voor het eerst vliegen in Duitsland. Snel snel wil Joris hem Fiona laten volgen met de ondergaande zon. Hij is nog geen 2 minuten in de lucht en Droonie hangt al in een boom op 10 meter hoog aan een dun zijtakje. Joris is helemaal gestresseerd en ziet alle doemscenario's al voorbijkomen. Ik probeer hem en de kinderen te bedaren, dat het niet zooo erg is, er zijn erger dingen. Uiteindelijk lukt het Joris om hem uit de boom te halen, m.b.v. ons klimgerief en een grote supermarktzak aan de uitschuifbare luifelstok dat als vangnet dient. En ja … een uur later heeft Joris hem in de zak kunnen opvangen. Oef... eind goed, al goed! 

Dat was weer een goede les 'nooit achteruit vliegen met een drone', klinkt wel logisch eigenlijk, vogels doen dat ook niet :-). Achteraf vertelt Joris dat hij veel filmpjes had gezien over hoe je met een drone moet vliegen en dat ze daar vertelden dat iedereen zijn drone wel eens laat crashen en dat je zelf denkt dat dit jou nooit gaat overkomen. Tja … Joris dacht ook “dat gaat mij 'noooooit' overkomen” :-).

 

Het rijden verliep best wel vlot, zowel kwa verkeer als met de kinderen. Janne en Juul konden goed samenspelen. Tijdig een stopje op een speeltuin houden zodat ze hun energie kwijt konden hielp ook wel. Zelfs ik en Joris hebben kunnen joggen tijdens onze pauzes en ik kon rusten terwijl de kids aan het spelen waren op de speeltuin. Wauw!!! Ik was er zelf echt euforisch over, de beste vakantierit ooit, dacht ik. Tot 2 dagen later, toen begon het gekibbel onderweg opnieuw en Juul die regelmatig riep “MAAR IK WIL DAT!!!”. Tja de eentonigheid en vermoeidheid slaagt toe zeker?

In Travemunde in Duitsland nemen we de ferry naar Liepaja in Letland.

Na lang wachten konden we eindelijk op de ferry rijden en Janne en Juul waren super enthousiast over het hele gebeuren. En dan meteen naar onze kajuit, want het was al lang bedtijd voor hen. Maar uiteraard zat er nog geen slapen in voor hen, te veel nieuwe dingen te zien; “Wanneer vertrekt de boot nu?'; “Mag ik kijken door het raampje?”; “Ik kan niet slapen!”; en regelmatig werden er via de intercom luide en krakende boodschappen geroepen in 3 talen, wat ook niet echt helpend was.

Onze kids vonden het geweldig om uit het kajuit raampje te kijken en op het laddertje van het bed te klimmen, maar er kwam ook “Pffff, het is zo saai!”.

Ik en Joris probeerden ook regelmatig de zorg voor de kinderen af te wisselen, zodat we allebei ook even de nodige rust konden vinden. Zo had Joris zich ergens op het dek neergelegd in een hoekje om wat te rusten toen ik met de kids in de kajuit bleef, en er kwam iemand van de security in het Lets vragen of alles oké was met hem :-D.

 

We rijden door Letland richting het eiland Saaremaa in Estland. Het landschap bevalt ons, veel weidse en glooiende velden en bossen, met hier en daar houten huizen. De autostrade bestaat vaak uit een gewone tweerichtingsbaan waar je 90km/u mag rijden, met zijstraten die onverhard zijn. En help ... zelfs fietsers rijden hier op die banen. Dat zijn wij niet van plan tijdens onze fietstrekking, wij willen de allerkleinste weggetjes opzoeken.

En niet onbelangrijk, er zijn super veel mooie wildkampeerplekjes voor campers en dit is ook nog eens toegelaten. Wauw … en zo zaaalig rustig ook, dat is wat anders dan in Wijnegem ;-).

Het weer is hier aangenaam warm met vaak donkere wolken waarbij je denkt dat het ieder moment gaat beginnen gieten. Uiteindelijk is er wel eens een bui, maar ook weer snel terug over.

Ons eerste wildkampeerplekje in Letland


    Zalige wildkampeerplekjes in Estland aan het strand

Op Saaremaa aangekomen, mogen we 'Fiona' gedurende onze fietstrekking parkeren bij Raul zijn 'cabine'. Raul is een vriend van een Estse vriend van Joris zijn vader. De telefonische communicatie verliep in het begin wat moeizaam, maar eens we hier aangekomen waren, is het hier echt heel mooi. Een blokhutje op een mooi stukje grond grenzend aan de zee, waar het super stil is. Raul was zo vriendelijk om ons de sleutel van zijn 'cabine' aan te wijzen, zodat we op deze regenachtige dag droog zaten. De sleutel zat ergens tussen de stenen, zei hij. We hebben 20 minuten gezocht en iedere steen opgetild, maar geen sleutel gevonden. Ofwel staan we aan het verkeerde blokhutje, ofwel ligt die sleutel ergens anders. We laten hem weten dat het geen probleem is, dat we ook droog in de camper kunnen zitten en het droge afdak is ook al geweldig en oooh zo idyllisch. 

Nu het weer nog, tijdens onze inpakdag regent het hier bijna de hele dag door, met donder en bliksem. We stellen ons vertrek dan maar uit met een dagje.