Onze rustdagen richting Finland

Voldaan en moe van de fietstrekking, genoten we terug van de luxe van Fiona (=onze camper). We hingen nog wat verder de toerist uit op het eiland Saaremaa en bezochten na de oude windmolen en vuurtoren, nog de Kaali krater. Hier is duizenden jaren geleden een meteoriet gevallen van 5 à 10 m groot, die een inslagkrater heeft gemaakt van 110m breed en 22 m diep. Nu is het blijkbaar een plasje water met lelies en vissen geworden.

Janne wou met haar 6de verjaardag graag aan een zandstrand spelen, dus we namen een ferry naar het eilandje Hiuma, waar volgens een Est die we tegenkwamen, mooie zandstranden zouden zijn. We reden naar een RMK kampplek (=gratis kampeerplek) die ideaal zou zijn voor families met kinderen. Wow, we verschoten wel van het volk hier. Overal tentjes van Esten die hier 1 of meerdere nachten verbleven. Wel goed gezien natuurlijk, zo'n gratis camping met grote vuilcontainers, gratis hout dat 's morgens geleverd wordt, droogtoiletten, picknickbanken, shelter, grill- en kampvuurplekken. We parkeerde Fiona tussen de Estse auto's. En ja … het was zo ver, Janne werd eindelijk 6 jaar! En blij dat ze was, ze had er al lang naar uitgekeken. Nadat ze de donuts (die ze zelf gekozen had) met een kaars erop uitblies, deed ze de cadeautjes open en genoten we een hele dag van het strand en de zee. We maakten voor het eerst zelfgebakken wafels klaar op het kampvuur. Dit verliep minder evident dan we verwacht hadden, maar alléé na een uur kwamen de eerste wafels uit het wafelijzer. Tis te zeggen … ze plakten vast en we moesten ze eruit prutsen met een mes. Ze waren ook helemaal verbrand. 

Joris was vergeten het wafelijzer eerst heet te laten worden met de olie erin en dan pas het beslag erin te doen. Tja … als je een man alleen in de keuken laat …

Na een schrobbeurt van het wafelijzer, poging twee. En ja ze werden al dikker, maar zagen wel helemaal grijs van het roet dat nog tussen de ribbels van het wafelijzer zat. “Die eten we niet op.” zei ik. “Je gaat die toch niet weggooien zeker? Ik zal die wel opeten dan!”, zei Joris en hij schrokte ze inderdaad op. Ondertussen was er al 1/3 de van het beslag verkwist en discussieerden we nog verder over wat nu de beste techniek is om mooie, niet verbrande wafels te verkrijgen die niet blijven plakken aan het wafelijzer. En onze kids wachtten ongeduldig op het bankje en vroegen telkens “Is deze een goede mama?” De volgende pogingen waren nog steeds geen groot succes, maar al doende leerden we en de smaak was wél voortreffelijk. Voor de laatste 3 wafels werd het zelfs vechten, die zagen er dan ook uit als echte wafels, met heerlijke bessen en slagroom er op.

De dagen nadien bezochten we nog een museum van het oude treinstation in Haapsalu en de hoofdstad Tallinn. In Tallinn reden we ook nog langs een camperwinkel, omdat onze kraan en een onderdeel van de luifel stuk waren gegaan. We hadden voordien via mail reeds gevraagd of ze het specifieke onderdeel in stock hadden en we hadden geluk. Net voor sluitingstijd kwamen we aan en kochten we de nodige onderdelen. Joris zijn Engels was ook wel grappig. Hij kwam niet meteen op de juiste woorden en zei tegen de winkelierster “Yes, and do you also have a krane?” Haha … enkele dagen geleden vroeg hij ook al aan een serveerster in een restaurantje “One multi juice and one ananas juice please.” … Ik ben blij dat ik het deze keer niet ben, normaal ben ik het die zo van die uitspraken doe.

We parkeerden ons aan de kaai in Tallinn om er te overnachten, zodat we de volgende ochtend de ferry naar Helsinki konden nemen. Tallinn is best wel een moderne stad. Achter de toch wel een beetje ongure parking waar we stonden, was een hippe en trendy buurt. Een combinatie van 'het eilandje' en 'het nieuwe zuid' in Antwerpen. Echt gezellig. Hadden we geen kinderen, dan waren we er zeker iets gaan drinken die avond, maar onze kids lagen al in bed. Dus dan is het één voor één even de sfeer gaan opsnuiven.

Het nadeel van zo'n trendy buurt, is dat er die nacht rond 23.30u nog een avondfeest op een boot begon, en dat vlak achter ons. Vermits stilte en rust belangrijk zijn voor ons, zei Joris dat we beter nu konden verplaatsen dan vannacht. Inderdaad daar heeft hij wel een punt. Ik checkte de 'park 4 night' app en vond 5 km verderop een mooie plek aan zee. Zo gezegd, zo gedaan … en we verplaatsten ons rond 24u op naar onze tweede kampplek. Echt rustig was het hier ook niet precies. Er waren enkele jongeren die waarschijnlijk al wat gedronken hadden en het nodige lawaai bij hadden. Ze kwamen dan ook nog eens continue met hun brommers en auto's aan- en afgereden. Uiteindelijk werd het wel stiller, maar hoorden we zoveel gezoem van muggen rond ons. We hadden toch alle muggengaas toegedaan van onze camper, dacht ik? We ontdekten dat als er veeeeel muggen zijn, dat die dus gewoon langs de zijkanten van het muggengaas kruipen en zo dus binnen geraken. Amai … om half 4 's nachts had ik er genoeg van. Ik werd continue gestoken en het was te warm om de ramen dicht te doen of om onder het deken te blijven liggen. Ik begon me te irriteren aan het gezoem en de jeukende muggenbeten … en dat is nog lichtjes uitgedrukt.

Op een bepaald moment doe ik het licht aan en zeg ik gefrustreerd tegen Joris: “Ik heb er genoeg van! Ik wil hier weg!” en begin 'gelijk ne zot' de muggen dood te kloppen. En niet op een lieflijke manier, maar eerder agressief en kwaad. Sorry muggen, normaal ben ik wel een dierenvriend, maar nu even niet. Ik heb zeker 50 muggen dood geklopt die nacht. En de kinderen konden geen betere nacht vinden dan deze om naakt te slapen. Ocharme de schaapjes …

Terwijl ik die muggen aan het doodkloppen was, kroop Joris mopperend in zijn pyjama achter het stuur en reden we terug naar onze eerste slaapplek. Het feest op de boot was nog bezig, maar liep wel duidelijk op zijn einde. Het stoorde me in ieder geval al minder dan de muggen.

Na een slechte nacht, namen we de ferry naar Helsinki. 2u15min varen, waar ik ondertussen de tijd nam om een stukje van onze blog te schrijven. Ik merk dat dit wel enorm veel tijd vraagt. Heel wat vrije momenten gaan naar het schrijven van de blog en vooral omdat ik nu achter stond, want als we onderweg waren met het fietsen, kon ik niet bijschrijven. Enerzijds vind ik het wel heel leuk om onze verhalen neer te schrijven en krijg ik ook mooie complimenten over de teksten (dankjewel hiervoor), maar anderzijds vergt dit ook veel tijd. Ook hier een goede balans in zoeken is dus nog een uitdaging. Wat ik wel weet is dat het prachtige herinneringen worden voor ons en onze kinderen later, want eerlijk … anders vergeten we veel van wat we meegemaakt hebben.

Eens aangekomen in Helsinki, genoot ik nog even van het aanmeren in de haven met de meeuwen die rond mij vlogen en ging dan op mijn 'gemakske' naar ons autodek. Als ik daar aankwam, zag ik in de verte de poort van de boot al opengaan om de auto's te laten buiten rijden. Ik begon te spurten langs de smalle plekjes tussen de mobilhomes en auto's door. Want wij stonden natuurlijk helemaal vooraan. Nog net op tijd zag ik Fiona staan en trok ik de schuifdeur open en stapte in. Oef!!! “Aah … eindelijk zeg! De kinderen waren al bang dat we je moesten achterlaten op de boot.” kreeg ik van Joris te horen. “Jaaa … wij waren bang dat we zonder jou moesten vertrekken mama!” herhaalde Janne en ik zag inderdaad hun bange gezichtjes naar mij kijken. Oepsie … en ik stelde ze weer gerust.

Als we samen van de boot reden, moest ik precies grote boodschap doen. “Wàt?!? We zitten meer dan 2 uur op een boot met wc's en nu moet jij gaan kakken als we juist in de auto zitten?” zei Joris gefrustreerd, “Schrijf dat maar eens in uw tekstje van de blog, dat het niet altijd alleen over mijn stoten gaat :-).” En voor de verdere afloop van dit verhaal zal ik maar niet te veel in detail treden over het potje van de kinderen, de geur en de frustratie van Joris.

Omdat we geen tweede nacht zo'n muggenaanval wilde meemaken, kochten we in de stad een muskietengaas dat we extra aan één raampje bevestigden zodat er toch al één raam een dubbel muskietengaas heeft. En ik kocht nog een 'bug suit' voor mezelf, dat is precies een trui met handschoenen en kap over je hoofd in een muskietengaas. Ziet er misschien raar uit, maar die 35€ kan heel wat frustratie wegnemen tijdens onze rugzaktrekking binnenkort. Ik kijk er stiekem al naar uit om het uit te testen.

We vonden een mooie kampeerplek aan een meertje met een klein zandstrandje. Een geweldige plek waar je ook de WC's, SUP's, ballen en zelfs gewichten en kettlebells allemaal gratis mag lenen. Wauw!!! Dat is iets wat ze bij ons nog niet kennen. Omdat het hier zo goed was, verbleven we hier nog 2 daagjes extra om de blog bij te schrijven, te zonnen en te rusten, marshmallows te eten aan het kampvuur, zwemles te geven aan Janne en ook om zelf te sporten. Zowel Joris als ik, nemen de tijd om te gaan joggen, te suppen, gewicht heffen (alleen Joris) en te zwemmen. Hoewel het zwemmen voor mij maar van korte duur was, na 6 min. stopte ik. Mijn zwemconditie is niet alles en mijn oren deden pijn door de koude. Ja … dat is één van mijn 'speciallekes' zoals Joris het benoemt. Als mijn oren koud worden, gaan ze echt heel pijn doen van binnen in mijn gehoorgangen. Dan moet je even niets aan mij vragen.

Ik moet wel toegeven, dat we beter worden in het nemen van rustdagen. Vroeger deden we dit ook wel, maar dan waren we nog steeds continue met ons vier samen. En dat vergt gewoon veel meer energie van ons, continu de kinderen, die ouderlijke verantwoordelijkheid, die kindergeluiden, … Nu zorgen we beter voor onszelf en voor elkaar. We creëren de nodige ruimte, waarbij de ander even volledig kan gaan doen wat hij of zij wil doen. Even rust …

Ten slotte reden we door naar het Helvetinjarvi National Park in Finland. Hier bereidden we ons voor op ons volgend avontuur. Een rugzaktrekking van 3 dagen, waarbij Juul voor het eerst zelf alles moet stappen en wij alles zelf moeten dragen op onze rug van 4 personen, inclusief alle kampeermateriaal en eten. Of eerlijk gezegd … vooral Joris draagt het meeste gewicht. Ik draag de volumineuze lichte zaken en Joris de 'heavy stuff'. Dankjewel Joris.