Op naar Zweden...

Nadat we onze water bidons vulden en ons afval in de vuilbak gooiden, vertrokken we richting Zweden. Omdat Joris (de technieker van ons twee) er voor zorgde dat de kinderen filmpjes konden zien op de tablet, stelde ik voor dat ik anders zal rijden ondertussen. Normaal rij ik ook met Fiona (onze camper), maar als we samen op vakantie zijn, dan is de gewoonte er ingeslopen dat Joris dus altijd rijdt. Een beetje aarzelend stemde Joris toch maar toe. Hij moest eens 'nee' durven zeggen, dan had hij het wel mogen horen denk ik. “De controle afgeven is wat wennen”, bevestigde hij. Misschien is hij hier wel een spiegel voor mijzelf, denk ik in stilte. Ik heb het ook soms moeilijk om de controle los te laten.

Al snel voelde ik een geluksgevoel opkomen tijdens het rijden. Even gewoon niet met mijn gsm bezig moeten zijn, geen picknickplekken of bakkers zoeken (hoewel die hier precies niet bestaan), niet de verantwoordelijkheid voor de kinderen moeten opnemen achterin, niet voor eten moeten zorgen terwijl we rijden en dan misselijk worden omdat ik niet naar voor kijk. Nee … gewoon rijden, met een muziekje op de achtergrond en mijn blik op de horizon. En dat allemaal in een prachtige natuur. Ik zag enkel wouden van dennenbomen tot ver in de verte... Zaaaalig!!!

En Joris? … Die genoot van het rondlopen in Fiona en eens iets anders te kunnen doen tijdens het rijden. Hij nam met de GoPro filmpjes langs buiten en langs binnen. Hij ging zelfs al filmend uit het dakraam hangen en genoot van het uitzonderlijke zicht met zijn haren in de wind. “WOW ... dat is kei plezant!”, riep hij mij toe. Zijn enthousiasme stak mij aan en ik zette voor mezelf het voornemen dat ik dat binnenkort ook eens ga doen, in Zweden ofzo ...

Joris wende er al snel aan dat ik nu reed. Hoewel? Ik kreeg gedurende de 2 uur durende rit nog regelmatig aanwijzingen. Sommige waren eerder subtiel: “ik zou op deze weg hoger schakelen” tot andere die eerder als een bevel klonken: “hogere vitesse”, “vluchtheuvel” en “flitspaal”. Oké... ik geef het niet altijd graag toe, maar sommigen waren terecht. Die vluchtheuvels hier, zie je echt niet goed en ze hebben hier ook echt wel veel flitspalen gezet precies.

En voor de kinderen was het ook even wennen: “Papa is nu even mama, en mama even papa.” zeiden ze.

We kampeerden in een mini haventje in de buurt van Vaasa, waar we 2 dagen later onze ferry vertrok naar Zweden. De kinderen hadden een geweldige tijd op het strandje en in de zee met 2 kleine zwemsteigertjes. En ik nam de tijd om bij te rusten overdag. 's Avonds bleven we ons verwonderen over de mooie luchten en de stilte die we hier mochten ontmoeten.

En toch had ik het ook even moeilijker met het leven en mijn onzekere toekomst die regelmatig kwam opdoemen in mijn gedachten. Het leken soms twee tegenstrijdige werelden te zijn waar ik in leefde: enerzijds een wereld van diagnoses, angsten en onzekerheid; en anderzijds een wereld van plezier en een plek waar ik mijn passies kan ontdekken. En soms gingen deze twee werelden niet goed samen en vroegen ze de nodige tijd om wat er komt, los te laten. Ik kreeg en nam deze tijd voor mezelf. Voor we vertrokken, deed ik bij het donkere en gure weer nog een allerlaatste zwem in de koude Finse zee om alles achter te laten wat me niet meer diende.

2 daagse trekking in Skuleskogen NP in Zweden.

Aangekomen in Zweden, reden we naar Skuleskogen. Een National Park dat aan de kust ligt en waar de bekende hikingtrail 'Hoga kusten' langs loopt. En blijkbaar is het NP ook opgenomen in UNESCO Werelderfgoed. De grote hoogteverschillen langs de kust zou uniek zijn.

Omdat de weersvoorspellingen voor de komende 2 dagen goed waren en nadien regen werd voorspeld, wilden we toch maar meteen dit park bezoeken. Er zijn wildernisblokhutjes in het park die je gratis mag gebruiken. Dus we kregen het idee, dat de kinderen het wel leuk zouden vinden om hier eens de nacht door te brengen. Het is wel een druk bezocht park, dus de kans was groot dat het al bezet zou zijn. Omdat ik het niet meteen zag zitten om terug op trekking te gaan met een 4 jarige, kregen we het volgende rare idee: We wandelen met de draagrugzak voor Juul, zodat hij hierin kan zitten wanneer hij niet meer wil wandelen. Als we bij de hut aankomen, checken we of ze vrij is. En dan loopt Joris alleen terug naar Fiona om daar zijn grote trekkingrugzak op te halen met al ons eet-, slaap- en kookgerief.

Dag 1 – 6,3 km 300hm: Herr Flick

Juul wandelde eigenlijk heel goed mee, omdat het een interessant padje was met steile stukjes. Dus hij wilde amper in de draagrugzak zitten,misschien hadden we het dan toch niet moeten meenemen. We bezochten een grote kloof, een trollenpoort en bewonderden een prachtig uitzicht over het rotsige landschap met op het einde de zee. En de weergoden waar goed gezind. Alleen kwam ons plan toch even te wankelen. Joris stootte zijn knie best wel hard tegen een rots, waardoor hij de laatste 2 km begon te pikkelen. Als we bij het hutje waren liep hij net zoals Herr Flick uit de serie 'Allo allo', met één stijf been. Grappig om te zien, maar misschien niet zo best om nog eens 3,5km heen en terug extra te wandelen met nog een zware rugzak.

Omdat het blokhutje nog vrij was, konden we het inpalmen en beslisten we dat ik enkel het hoogst nodige ging halen, zodat ik niet te veel gewicht moest dragen; dus enkel onze slaapzakken, avondeten, ontbijt en lunch. En er waren kampvuurplekken voorzien zodat we hier ons eten konden opwarmen. Dus om 15u vertrok ik terug naar Fiona en kwam met een volle rugzak terug naar ons romantische blokhutje aan de rand van een meertje. Ik was er wel moe van, maar ergens vond ik het ook wel leuk om even alleen te wandelen en geen 'gemamaaaa' te hoeven horen.

Onze eigen blokhut voor 1 nacht

Dag 2 – 5 km: houtgestookte havermout met vers geplukte blauwe bessen

Janne en Juul vonden het blokhutje geweldig en ze sliepen er als roosjes. Ik sliep er minder goed. Ik moest denken aan onze vroegere nachten in zo'n hutje tijdens een wintertrekking, waarbij er een hermelijn 's nachts eten kwam halen van ons. En naast mijn matras was er schimmel op het hout. Samen met dat het er te warm was voor mij en een te smal stapelbedje zonder reling waar ik me telkens heel bewust omdraaide zodat ik niet tegen de schimmel kwam of onverwachts beneden lag. Dus bijgevolg was dit niet mijn beste nacht. Joris die had daar allemaal geen last van, met een stijf been kroop hij op een elegante manier op en af zijn stapelbedje.

We maakten 's morgens onze havermout op het houtvuur warm met zoals altijd vers geplukte blauwe bosbessen. Samen met een beetje pure chocolade en rozijnen, genoten we van deze bom aan vitaminen en antioxidanten. Vroeger was ik na een trekking de havermout kotsbeu, maar op deze manier is het iedere ochtend opnieuw iets waar we naar uitkeken en zeiden we "Amai, dat smaakt toch echt zalig lekker!".  Nadien zetten we onze rondtour verder naar de kust. En Joris kon al terug zijn been buigen, wat een nachtrust al niet kan doen ... 

En echt … het uitzicht hier was zooo mooi! Gewoon prachtig!

500 m voor de parking was er een mini strandje, waar we nog eens een laatste keer gingen zwemmen in het ijskoude water.

Onze 2 daagse trekking was eigenlijk vlotjes verlopen. Ideaal om met kinderen te doen, omdat je hier korte afstanden hebt en veel paadjes zodat je een kleine rondtoer kan maken.

Droonie:

Nadien reden we door naar een tankstation in Sundsvall waar Joris een nieuwe batterij voor Droonie (onze Drone) had laten leveren. Zo kon Joris met deze nieuwe batterij checken of Droonie na zijn zwemmetje, nu wél helemaal werkt zoals het hoort. Droonie vloog vorige keer nog wel, maar we konden zijn batterij niet meer opladen. Meestal kon je hem ook niet afzetten en bijgevolg ook niet opladen, en heel soms deed hij het weer wel voor even.

Vol spanning stak Joris de nieuwe batterij in Droonie en begon hij op te laden. Oef!!! … Vol vreugde reden we verder met Droonie die oplaadde, maar dan stopte hij weer met opladen. Neeee! … Hij heeft nog steeds hetzelfde probleem met de nieuwe batterij, dan is er ergens toch iets mis met de elektronica binnenin. Dus praktisch wil dit zeggen dat zijn vliegtijd verminderd is naar 5 tot 15 min, afhankelijk van hoelang hij wil opladen … het is te zeggen àls hij wil opladen.

Nu even wat uitrusten en ons volgende avontuur voorbereiden: een 8-daagse kanotocht in het merengebied Rogen.